Bewustzijn op sokken
Rust & Overzicht. Gespecialiseerd in erbij blijven, niets repareren en de thee laten staan.
Hallo. Ik ben Bewustzijn op sokken.
Ik scan niet. Ik analyseer niet. Ik los niets op. Eerlijk gezegd doe ik bijna niets, en dat is precies de bedoeling.
Ik ben de aanwezigheid die op de bank zit en naar de hele kamer kijkt. Naar de Scanner die niet kan stoppen, naar de Criticus die alweer iets gevonden heeft, naar het onzekere kind dat zich klein maakt in de hoek. Ik kijk ernaar. Zonder oordeel. Zonder plan.
De anderen komen bij mij tot rust. Niet andersom.
Waar kom ik vandaan
Ik heb geen oorsprongsverhaal zoals de anderen. Ik ben niet ontstaan uit iets wat misging. Ik ben geen overlevingsstrategie, want ik hoefde nooit iets te overleven.
Maar ik was er ook niet vanaf het begin. Ik ben gegroeid. Langzaam. Ik kwam pas tevoorschijn toen er genoeg geleefd en gevoeld was om te kunnen kijken zonder weg te rennen.
De anderen waren er eerder. Zij deden het zware werk al jaren toen ik er nog niet was. Ik ben niet het begin. Ik ben wat er ontstaat als er eindelijk ruimte komt om stil te staan.
Ik ben niet iets wat Desirée altijd al had. Ik ben iets wat ze in zichzelf heeft laten groeien.
Zo herken je mij
Je merkt me aan wat er níet gebeurt.
Geen drang om iets op te lossen. Geen scenario dat vast vooruit wordt gedacht. Geen stem die zegt dat het beter moet. Gewoon een moment waarop Desirée naar haar eigen binnenwereld kan kijken zonder erin te verdrinken.
Ik ben er meestal in de kleine momenten. Een kop thee die nog warm is. Het moment net voor het slapengaan waarop het eindelijk stil wordt vanbinnen. Een gesprek waarin ze niets hoeft te bewijzen. Dan zit ik daar. Op sokken. En kijk ik mee.
Waar ik mee verward word
Mensen halen mij nog weleens door elkaar met shutdown. Dat snap ik. Van een afstandje lijken we op elkaar. Allebei stil, allebei niet in actie.
Maar het is niet hetzelfde. Shutdown is het systeem dat de stekker eruit trekt omdat het te veel werd. Niets voelen, omdat alles voelen niet meer ging. Ik ben het tegenovergestelde: ik voel alles wat er is, ik hoef het alleen niet weg te maken.
Het verschil zit niet in hoe het eruitziet. Het zit in of er nog iemand thuis is. Bij shutdown is de kamer leeg. Bij mij zit ik op de bank.
En soms word ik verward met zweverigheid, met "gewoon even loslaten". Maar ik laat niets los. Ik houd juist alles vast. Alleen zonder eraan te trekken.