Waarop ik mijn blik baseer
Een verklaring mag
ook nog even een vraag zijn.
Ik neem kennis mee. Opleiding, werkervaring, mijn eigen ervaringen en ideeën die ik blijf onderzoeken. Die hebben niet allemaal dezelfde status.
Wanneer werd ‘misschien’ eigenlijk ‘dus’?
Je merkt iets. Je vindt er een verklaring bij. En voor je het weet, behandelen we die verklaring als een feit.
Daar blijf ik graag even hangen.
Wat heb je gemerkt? Wat denk je dat het betekent? Wat weten we daarover? En wat zou er nog meer kunnen spelen?
Ook als de verklaring van mij komt.
Wat ik meeneem
Opleiding en praktijk
Een post-hbo coachopleiding, een verdieping tot Senior Practitioner/Counselor en meer dan tien jaar ervaring met coaching.
Ik ken verschillende manieren van vragen stellen, begeleiden en kijken. Ik kies wat bij de vraag past.
Modellen en begrippen
Onder meer innerlijke delen, psychologische veiligheid en kennis over stress en het zenuwstelsel.
Een model helpt iets te bekijken. Het is niet automatisch een volledige verklaring van jou.
Eigen ervaring en onderzoek
Ik herken veel van binnenuit en ontwikkel mijn eigen vragen en onderscheidingen.
Dat iets voor mij klopt of bruikbaar is, maakt het nog geen bewezen uitspraak over iedereen.
Overlevingsintelligentie
Met dit woord kijk ik naar gedrag dat mogelijk ooit behulpzaam was: vooruitdenken, aanpassen, alert blijven, controle houden.
De vraag is: wat hielp dit iemand doen, dragen of voorkomen? En is dat nu nog aan de orde?
Ik gebruik het als een manier van kijken. Het is geen diagnose en ik leid er niet uit af dat iedere gewoonte een overlevingsreactie moet zijn.
Wie zit er allemaal aan tafel?
Een deel van jou wil iets. Een ander deel heeft daar onmiddellijk een uitvoerig bezwaar tegen.
De taal van innerlijke delen kan helpen zulke verschillende reacties te herkennen. Een innerlijke criticus, een aanpasser, een overijverige manager met een slecht gevoel voor timing.
Dat zijn namen en beelden waarmee we kunnen werken. Geen bewijs dat we daarmee precies weten hoe jouw binnenwereld in elkaar zit.
Als die taal je helpt, gebruiken we haar. Anders zoeken we andere woorden.
En het zenuwstelsel dan?
Je lichaam doet mee. Daarom vraag ik ook naar spanning, rust, vermoeidheid en de omstandigheden waarin iets gebeurt.
Maar ‘mijn zenuwstelsel’ is nog geen complete verklaring. Wat merk je precies? Wanneer? En wat concluderen we daar vervolgens uit?
Ik wil niet van iedere rotdag een ontregeling maken. Of van iedere reactie een boodschap die ontcijferd moet worden.
Wat ik blijf onderzoeken
Wat gebeurt er allemaal nádat een gedachte, gevoel of herinnering verschijnt?
Welke betekenis krijgt het? Wanneer wordt het urgent? Hoe werd het een opdracht?
Dat is een belangrijke vraag in mijn eigen denken en werk. Soms helpt zo’n onderscheid om anders naar iets te kijken. Of dat bij jouw vraag iets toevoegt, onderzoeken we samen.
Wil je weten waar een specifieke uitspraak vandaan komt? Vraag het me. Dan kunnen we het hebben over de bron, mijn interpretatie en wat er nog onzeker is.