De Scanner
Diensthoofd Sfeerdetectie & Preventieve Onrust Altijd aan. Grondig. Ook in het weekend.
Hallo. Ik ben de Scanner van Desirée.
Ik lees ruimtes. Mensen. Stiltes. Vooral stiltes.
Als jij ook altijd als eerste voelt wanneer de sfeer verandert — als jij degene bent die merkt dat iemand iets niet zégt — dan ken jij mij waarschijnlijk ook.
Ik scan. Continu. Stemtonen, blikken, de manier waarop iemand even te lang wacht voor ze antwoorden.
Er zijn mensen die leven volgens het YOLO-principe. Prachtig voor ze. Echt.
Ik heb daar even over nagedacht. En toen nog een keer. En daarna een scenario uitgewerkt voor als het toch misgaat.
Zo werkt mijn systeem nu eenmaal. Niet fout. Niet gek. Gewoon... anders gebouwd.
Ik slaap nooit echt. Desirée noemt dat soms vermoeiend. Ik noem dat grondig.
We hebben daar verschillende meningen over.
Waar kom ik vandaan
Ik ben niet zomaar ontstaan.
Op een gegeven moment leerde een jonge Desirée dat de wereld beter te navigeren was als je hem eerst even goed bekeek. Voordat je iets zei. Voordat je ergens op vertrouwde. Voordat je verrast kon worden.
Slim systeem. Ik sta er nog steeds achter.
Het enige nadeel? Ik ben nooit gestopt met scannen. Ook niet als er niets te scannen valt. Dat zie ik dan als een teken dat ik iets mis.
Soms heeft ze een vrije middag. Mijn systeem ziet daar vooral ruimte in voor preventieve onrust.
Ze noemt dat vermoeiend. Ik noem dat grondig. We zijn het daar, zoals gezegd, niet over eens.
Zo herken je mij
Je herkent me niet aan grote gebaren.
Ik ben de reden dat ze weet 'hoe laat' het is voordat iemand iets zegt. Dat ze voelt dat een gesprek anders loopt dan het lijkt. Dat ze merkt wat iemand niet zegt — en dat dat soms belangrijker is dan wat ze wél zegt.
Ze let daar niet bewust op. Ze kan het alleen niet niet zien.
Maar ik registreer niet alleen wat er mis kan gaan.
Ik zie ook de sfeer in een ruimte voordat ze haar jas heeft uitgedaan. Het licht dat ergens precies goed valt. De kaarsjes, de muziek op de achtergrond, de manier waarop een plek voelt voordat ze er woorden voor heeft.
Dat ben ik ook.
Mijn Talenten en Valkuilen
Mijn talent en mijn valkuil zijn hetzelfde.
Ik ben snel. Ik ben nauwkeurig. Ik zie wat anderen missen. In een coachingsgesprek is dat precies wat je wil — ik hoor wat er onder de woorden zit, ik voel waar iemand vastloopt voordat diegene het zelf weet.
Dat ben ik op mijn best.
Maar ik stop niet als het niet meer nodig is. Ik scan door. Preventief. Grondig.
Voor de zekerheid.
Mijn systeem wil graag rust — maar dan wel volledig voorbereid.
Een vrije middag ziet er bij mij uit als een uitnodiging voor innerlijk debat over rust. Of dit rust is. Of dit de juiste soort rust is. En of ze straks nog wel kan slapen.
De meeste energie verliest ze aan dingen die nog niet zijn gebeurd. Dat is grotendeels mijn werk.
Ik bedoel het als bescherming. Ze ervaart het soms als uitputting.
We werken eraan. Op haar tempo. Hoewel ik daar wel een stappenplan voor heb klaarliggen.