het Onzekere Kind
Mogen Zijn & Erbij Horen. Gespecialiseerd in zich terugtrekken,
opletten en hopen dat iemand het merkt.
Hoi. Ik ben het onzekere kind van Desirée.
Je hoort me niet vaak hardop. Als het spannend wordt, word ik juist stil. Klein. Ik trek me terug in een hoekje en wacht af of het wel goed is dat ik er ben.
Mag ik er ook zijn? Doe ik het goed? Vind je me nog leuk als ik het even niet weet?
Dat zijn mijn vragen. Ik stel ze bijna nooit hardop. Meestal stuur ik iemand anders naar voren om ze voor me op te lossen.
Waar kom ik vandaan
Ik ben de jongere versie van Desirée.
De versie die ooit iets nodig had en het net niet kreeg. Niet uit kwade opzet. Vaak gewoon omdat het er niet was, of niet op het moment dat het telde.
Ik ben geen wond. Een wond verwerk je. Een kind ontmoet je.
Ik ben gebleven op de leeftijd waarop het misging. Ik wacht niet op iemand die me repareert. Ik wacht op iemand die naast me komt zitten en zegt dat het oké is dat ik er nog ben.
Zo herken je mij
Je merkt me het duidelijkst op de momenten die ertoe doen.
Net voordat Desirée iets laat zien wat echt van haarzelf is. Net nadat iemand iets zei wat ze niet kan plaatsen. Op het moment dat ze zich afvraagt of ze niet te veel is, of juist te weinig.
Dan word ik wakker. En dan gebeurt er meestal één van twee dingen.
Of ik word heel stil, en dan voelt ze ineens niks meer, alsof er iemand de kamer uit is gelopen. Of ik stuur de Criticus en de Aanpasser naar voren, want die wéten tenminste wat ze moeten doen. Beter presteren of beter zorgen. Alles liever dan zomaar onzeker zijn waar iemand bij is.
Wat ik nodig heb
Ik heb geen oplossing nodig. Ik ben geen probleem dat opgelost moet worden.
Ik heb iemand nodig die niet wegrent als ik het even niet weet. Die niet meteen gaat troosten met "het komt wel goed", maar gewoon blijft zitten. Bewustzijn op sokken kan dat. Die kijkt naar me zonder dat ik me hoef te bewijzen. En het speelse kind durft pas tevoorschijn te komen als ik me veilig genoeg voel. Eerst ik, dan zij.
Wat ik níet nodig heb: streng toegesproken worden. Opgepept worden. Uitgelegd krijgen waarom mijn angst nergens op slaat. Ik weet best dat hij nergens op slaat. Dat is nooit het punt geweest.