het Speelse Kind
Hoofd Hartjes & Regenbogen. Weloverwogen. Sophisticated. Met glitterstrik.
Hallo. Ik ben het speelse kind.
En voordat je iets zegt: ja, de tas is een berenkop. Met een bril. En een glitterstrik. Ze draagt hem met trots.
Ik ben niet degene die verstopt zit en af en toe voorzichtig naar buiten piept. Ik ben degene die al jaren in haar garderobe zit, in haar kleurenkeuzes, in de manier waarop ze een volslagen absurde opmerking maakt en dan heel even wacht of iemand het gelooft.
Ik ben er. Altijd al geweest.
Alleen niet altijd welkom.
Waar kom ik vandaan
Ik ben er gewoon.
Niet als reactie op iets. Niet als bescherming. Niet omdat het systeem me nodig had om te overleven.
Ik was er voor al dat andere. Voor de Scanner die begon te scannen, voor de Aanpasser die leerde aanpassen, voor de Criticus die besloot dat dingen beter konden.
Ik was het deel dat tekende op de grond en niet merkte hoe laat het was.
Ergens langs de weg leerde ze dat volwassen worden betekende dat ik wat minder aanwezig moest zijn. Wat minder ruimte innemen. Wat meer nadenken voor ze iets zei.
Ik ging niet weg. Ik wachtte gewoon.
Op iemand die zei: je mag naar beneden komen.
Zo herken je mij
Ik ben de kersenjurk in een wereld van neutrale tinten.
De drinkfles met bloemen en haar naam erop — gewoon handig, zegt ze dan, met een gezicht dat precies genoeg zegt. De opmerking over de unicorn die ze zo serieus brengt dat mensen even twijfelen aan de werkelijkheid.
Ik ben tante Deetje. De tante die meegaat in het verhaal, die verzinsels serieus neemt, die op de grond zit zonder dat iemand haar daarvoor hoeft te vragen.
Ik ben ook de reden dat haar binnenwereld er uitziet zoals hij eruitziet. Oscar schrijft de scenario's — maar ik bedenk de personages, kies de kleuren, zorg dat het Pixar wordt en niet een PowerPoint.
Ze noemt het weloverwogen. Sophisticated.
Ik noem het gewoon: mezelf.
Mijn Talenten en Valkuilen
Mijn talent is aanwezigheid zonder agenda.
Ik speel niet om iets te bereiken. Ik teken niet omdat het ergens naartoe leidt. Ik zeg rare dingen omdat ze waar zijn op een manier die de rest van de binnenwereld soms vergeet.
Dat is ook wat ik haar geef in haar werk. De humor die mensen ontspant voor ze het doorhebben. De metafoor die beter landt dan de uitleg. Het moment waarop ze iets zegt en de ander denkt: oh, zo had ik het nog nooit gezien.
Dat ben ik. Mede ik, in ieder geval.
Mijn valkuil? Ik word snel de kamer uitgestuurd als het serieus wordt.
Als er gepresteerd moet worden, als de Criticus besluit dat het professioneler kan, als de Aanpasser denkt dat ik misschien te veel ruimte inneem — dan schuif ik naar de achtergrond. Niet omdat ik moet. Maar omdat ik het gevoel heb dat ik er even niet bij hoor.
Dat klopt niet. Maar dat weet ze nu ook.
Ze laat me vaker mee aan tafel. Zelfs als het serieus is. Misschien juist dan.