Vlambert
Hoofd Genoeg Is Genoeg. Al een tijdje aanwezig. Pas recent begrepen.
Hallo. Ik ben Vlambert.
Ik ben er al lang. Dat is misschien niet wat je verwacht van een deel dat bekendstaat om grenzen stellen en voor zichzelf opkomen — alsof dat iets is wat je op een gegeven moment leert en dan ineens kunt.
Zo werkt het niet. Niet bij haar.
Ik was er vroeg. Verbaal scherp, snel, direct. Vuur heeft ze altijd gehad.
Maar vuur zonder kompas is iets anders dan vuur met richting. En dat verschil — dat heeft tijd gekost.
Waar kom ik vandaan
Ik ben niet ontstaan uit het niets.
Ze had al vroeg vuur. Verbaal scherp, snel, direct — dat was er altijd al. Maar ergens leerde ze ook dat vuur gevaarlijk kan zijn. Dat emotie zonder vorm schade aanricht. Dat het veiliger was om in te houden dan te laten gaan.
Dus ik leerde buigen. En als buigen niet meer ging: barsten. Wat niet hetzelfde is als een grens stellen. Wat eigenlijk het tegenovergestelde is.
Ik had lang geen kompas voor wat ik voelde. Alleen de energie zelf — en de vraag wat ik ermee moest.
Dat heeft ze later moeten leren. Dat hebben we samen moeten leren.
Zo herken je mij
Ik ben niet de grote uitbarsting.
Dat was ik vroeger soms wel — of de poging die net op tijd werd ingeslikt. Scherper dan nodig. Harder dan bedoeld. Niet omdat ik het verkeerd meende, maar omdat ik niet wist hoe ik het anders moest doseren.
Nu ben ik de rustige stem die ineens heel helder zegt: dit doe ik niet meer.
Zonder drie alinea's uitleg. Zonder sorry erachteraan.
Ik ben ook de reden dat ze midden in een gesprek soms precies weet wat ze wil zeggen — en het ook zegt. Dat ze een grens stelt en daarna niet twee uur nadenkt of ze het wel goed heeft gedaan.
Dat voelt voor haar nog soms nieuw. Een beetje groter dan gewend.
Voor mij voelt het als: eindelijk de goede richting.
Mijn Talenten en Valkuilen
Mijn talent is helderheid.
Ik maak geen lange afwegingen. Ik voel wat er klopt en ik zeg het. In haar coachingsgesprekken is dat soms precies wat nodig is — niet nog een ronde analyseren, maar gewoon benoemen wat er is. Ruimte innemen zonder te verontschuldigen.
Mijn valkuil was lange tijd hetzelfde als mijn talent.
Snel. Direct. Scherp. Dat werkt — als je weet waarvoor je het inzet. Maar als het systeem gespannen is, als de grens eigenlijk al lang geleden had moeten komen, dan schiet ik door. Dan is de toon harder dan de boodschap vraagt.
Niet omdat ik agressief ben. Maar omdat ik lang heb moeten wachten — en ingehouden energie heeft geen remmen.
Ze leert dat nu. Dat ik er mag zijn, vroeg mag komen, klein mag beginnen. Dat een grens niet hoeft te wachten tot het barsten is.
En ik leer dat gerichte hitte meer doet dan losse vlammen. Elke keer weer.